wycinanki

Lajkonik ma się dobrze

2009-08-01T10:45:00.010+02:00

I żeby to zademonstrować, razem z orszakiem, włóczkami i kapelą „Mlaskoty” co roku przemierza Kraków według ściśle ustalonej trasy i trzymając się tradycji i przydrożnych knajp, a niekiedy podpierając się murami.

Idzie z krakowskiego Zwierzyńca aż na rynek główny i zajmuje mu to cały dzień- na swojej drodze wchodzi do niemalże każdego sklepu, bije buławą przechodniów (co ma przynosić szczęście) i wyłudza od nich datki. Wszystko to lajkonik robi w ważącym zapewne wiele kilogramów ludowo-orientalnym stroju zaprojektowanym przez samego Wyspiańskiego oraz przy akompaniamencie podstarzałych już trochę Mlaskotów, którzy nieustannie mu przygrywają: Lajkoniku laj laj/ poprzez cały kraj..

Tradycja ma podobno przypominać o napadzie tatarskim na Kraków, ale być może jest tak naprawdę oryginalną, zabarwioną tym historycznym wydarzeniem kontynuacją obrzędów pogańskich, kultu zwierząt i wiosennym zaklęciem na udane plony.

Ważnym elementem lajkonikowej defilady, jak szybko się z resztą przekonaliśmy, jest picie. Lajkonik nie omija żadnego sklepu, czy to sklep z lampami, spożywczy czy z bielizną, no i knajpy również nie ominie. Wchodzi z nim wtedy cały orszak- rozdziewają się wszyscy z kontuszy i czapek, sztandary i flagi opierają o ścianę i siadają do piwa, czasem sobie któryś zapali, inny zadzwoni do żony z komórki.

Po chwili ruszają dalej, witani w drzwiach przez zachwyconych Krakowian czekających już na nich z kieliszkami i wódką i tak wieczorem docierają na rynek gdzie odbywa się ceremonialne zakończenie pochodu i gdzie, znów zgodnie z tradycją, Lajkonik zatańczy i się ukłoni a na koniec, nic innego, z samym prezydentem Krakowa wychyli kolejny kieliszek wódki.

lasu szczecina

2009-06-08T18:24:00.029+02:00

Nareszcie pogoda, po ulewach pierwszych dni czerwca doczekaliśmy się i poszliśmy na pieszą wycieczkę do Lasu Wolskiego, najpierw autobusem potem spytaliśmy kilka przydrożnych babć o drogę a potem już czerwonym szlakiem, mieszając go czasem spontanicznie z czarnym i niebieskim.
Po godzinie marszu weszliśmy na kopiec Piłsudzkiego. Z kopca widać było cały Kraków, a także, w dole, opalającego się na czekoladę pana emeryta, który zastygł w słońcu stojąc przy ławce, na białym ręczniku, jakby długo nie mógł sobie o czymś przypomnieć.
Przy zoo usiedliśmy na małe co-nieco, w zgiełku i gwarze biegających wokoło, rozkrzyczanych dzieci (na miejsce przyjechało właśnie kilka szkolnych autobusów).
Po minięciu kolejnej polany- wśród soczystej zieleni lśniły półnagie ciała babć i dziadków, wszyscy w kostiumach, szortach, czapeczkach z daszkiem- dotarliśmy do klasztoru Kamedułów, gdzie atmosfera zgoła inna. Żadnych nagich ciał. Mnichów obowiązuje ścisła klauzula papieska, nie wychodzą poza mury klasztoru, spotykają się tylko na posiłkach i w czasie modlitw, resztę czasu (jak przeczytaliśmy na tablicy przy wejściu) poświęcają medytacji i samotności, odrzucając wszystko co może oddalić ich od Boga. Kobiety na teren klasztoru nie mają wstępu, oprócz kilku wyjątkowych dni w roku.
Wracaliśmy długo, trawa była długa i gęsta jak psia sierść, słońce kładło się nam pod stopy plamami i ani żywej duszy.

nie p

2009-02-14T22:48:00.005+01:00

może nie powrót, ale post impromptu bo dzisiaj zadymka. Krakowa prawie już nie widać, połknęła go zima, w zasadzie moglibyśmy być gdziekolwiek.

zima przytłacza dosyć pięknie, bo na biało, ale jednak przez zaspy śnieżne wolniej się idzie i częściej się klnie. idę przez pola do pracy i toruje szlak innym, zostawiając pierwsze ślady. na przystanku smutek i plucha, w tramwaju ludzie patrzą na siebie złowrogo, szczególnie gdy trzeba ustąpić miejsca. wszyscy cierpimy, jest już luty, zima trzyma nas w garści, jesteśmy wycieńczeni, twarze nam zszarzały od braku słońca i witamin (co poniektórzy ratują się solarium), paski trzeba było popuścić od drożdżówek i gorącej czekolady.

za to wieczorem śnieg przynosi ulgę i ciszę. niektóre dźwięki tłumi całkowicie ale na przykład szczekanie psa na spacerze odbija i nagłaśnia. ludzie znikają z ulic do domu, ogrzewanie centralne, zupa, telewizor i herbata. na zewnątrz pozostaje biały bezruch a wewnątrz cały naród czeka na odwilż.

na zdjęciach: zima z domu, zima z pracy

głowy w chmurach nogi w wodzie

2008-06-22T14:52:00.012+02:00

Czyli nasz weeknedowy wypad w Calanques /kalank/.

Calanques to rodzaj śródziemnomorskich fiordów, czyli głębokich dolin o bardzo stromych, czasem prawie pionowych stokach, częściowo zalanych morzem. Masyw który pokonaliśmy na nogach z plecakami rozciąga się na 28km między Masylią a miasteczkiem Cassis i jest jednym z najbardziej znanych tego typu w Europie. Calanques są pod ochroną i stanowią rezerwat natury zamykany na dwa miesiące w roku od lipca do września z uwagi na ryzyko pożarów. Nie wolno śmiecić, palić, ani biwakować, a przed wejściem do rezerwatu duży znak przestrzega przed fatalnymi upadkami w przepaść, w bardzo sugestywny sposób.

My, jako niedoświadczeni kalankowcy, postanowiliśmy iść szlakiem ‘GR’ czyli najbardziej popularnym (co okazało się prawdą tylko na pierwszym odcinku) oraz najłatwiejszym (i jeżeli to był najłatwiejszy to do jakiegokolwiek innego trzeba mieć już sprzęt wspinaczkowy).
W pierwszym dniu udało nam się pokonać połowę trasy, 8 godzin marszu aż do Calanque de Sourgiton. Tam zorganizowaliśmy sobie nielegalny nocleg na małej kamienistej plaży tylko dla siebie gdzie spaliśmy krótko i źle, ale noc była piękna i biała.

Drugiego dnia wyruszyliśmy już o 6 rano częściowo aby przerwać męczarnie naszych kamiennych snów. Po 10 minutach marszu zgubiliśmy szlak bo się zagadaliśmy i mimo tego iż wydawało nam się że jesteśmy zupełnie sami i o bladym świcie na szczycie jakiejś góry nikt nam nie przyjdzie z pomocą, nagle zza skały wyłoniła się jakaś zahartowana górska babcia wracająca właśnie ze spaceru z psem i z pewną pogardą w głosie powiedziała że szlak 'GR' jest prosto a potem pierwsza w lewo. Tym samym znaleźliśmy szlak ale wcale nie byliśmy bardziej szczęśliwi- słońce nadal nie wychodziło zza chmur, zaczął wiać wiatr, wchodziliśmy ciągle coraz wyżej a przepaście jedna po drugiej okazywały się absolutnie fatalne jak na znaku.

Po czterech szczytach i czterech zejściach oraz kolejnym zgubieniu szlaku morale opuściło nas na chwile. Byliśmy głodni, zmęczeni, obolali i pachnieliśmy tak źle że woleliśmy się do siebie nie zbliżać a przy okazji każdego zatrzymania się czuliśmy jak doganiał nas nowy choć niestety znajomy zapach nas samych do którego jednak nie chcieliśmy się przyznać.

Ostatni etap szlaku pokonaliśmy dzięki tragicznie prześmiewczemu poczuciu humoru który uwolnił się z nas wraz z wszystkim innym. Jak herosi wspięliśmy się na ostatni szczyt kamieni aby zauważyć tablicę informującą o zmianie oznakowania szlaków i zdać sobie sprawę że nasza nagle przeterminowana mapa kazała nam ominąć najpiękniejszy i najsławniejszy Calanque d’En Vau. Po bardzo krótkiej chwili zawahania postanowiliśmy jednak iść dalej aż do Port Pin gdzie oboje, ku przerażeniu kilku różowych turystów, wskoczyliśmy do lodowatej wody. Potem zaczęła się już turystyczna infrastruktura- najpierw parking dla samochodów, potem sklep a potem asfaltowa droga do Cassis.

Kilka zdjęć już tutaj, a cała masa tu.

zawroty głowy

2008-05-27T17:35:00.013+02:00

Paryż, dzielnica La Defense: wieżowce, szklane płyty, stalowe niebo, garnitury, garsonki i białe kołnierzyki. A także gigantyczny kciuk (w stylu ‘ok!’) oraz przerażająca winda unosząca cię na szczyt ‘Arche de la Defense’ czyli nowoczesnego odpowiednika Łuku Triumfalnego na Champs Elysees.

Czarny monolit (jakby przeniesiony w Odyseji 2002 Kubricka) znany również jako 'wieżowiec duch' jest w tym momencie siedzibą firmy Areva która ma coś w spólnego z rynkiem energii nuklearnej. Wieżowiec Areva jest najwyższym budynkiem w dzielnicy Defense.

Kciuk Cezara (tak naprawde nazywa sie rzeźba)

Wielki Łuk.

Szklany labirynt- instalacja na Łuku.

Straszna winda.

w strasznej windzie:

czwartek jak niedziela

2008-05-01T14:57:00.010+02:00

Swięto Pracy we Francji. Nic się właściwie nie dzieje. Jedynym znakiem rozpoznawczym są konwalie. Sprzedawcy konwalii, czesto 'spontaniczni', stojący na ulicy z wiaderkiem konwalii i tekturową tabliczka sprzedają konwalie po łodyżce, najcześciej po 3 lub 5 bo konwalie są we Francji bardzo drogie (za taki chudy bukiecik trzeba zapłacić ok 3-5E). I tyle. Sprzedawcy konwali znikają z ulic wczesnym popołudniem.
My poszliśmy się lenić w miejskim ogrodzie.

Muzułmanie Europy...

2008-04-27T20:55:00.015+02:00

...tak nazywa sie nowy fotograficzny projekt Guillaume'a, w ramach ktorego bedzie kontynuował swoje podróże do wszystkich tych ulubionych krain i krajów, gdzie panuje ustawiczny chaos, nieznajomy jest inkarnacją boga a jedzenie jest niezdrowe i kaloryczne ;)

Czesc Pierwsza to zdjecia z Bośni i Hercegowiny oraz Serbii, ktore mozna obejrzec na stronie Guillauma, a dokladnie tutaj.

Serbia- Novi Pazar. Cmentarz na wzgórzu: groby z czasów imperium ottomańskiego na tle tych współczesnych.

Bośnia i Hercegowina- Mostar: widok na slynny most zbombardowany w 1993 ( i odbudowany w 2004) który stał się symbolem konfliktu a nastepnie porozumienia między Chorwatami a Muzułmanami.

Mostar, ulica.

Bośnia i Hercegowina: Zachód słońca nad Sarejewem.

Bośnia i Hercegowina- Sarajewo: dzielnica ottomańska.

Dźwięki Paryża

2008-04-01T18:42:00.005+02:00

Atmosfere Paryza trudno jest uchwycić na zdjęciach. Załączam wiec dwa amatorskie filmiki o dzwięku Paryża.

1. Metro Chatelet, tutaj zawsze jest jakis koncert, rano grała żydowska kapela, po poludniu mini orkiestra.

Dzielnica St.Paul i 'Bella Ciao' w deszczu

Paryż w deszczu

2008-04-01T15:08:00.015+02:00

Paryż, pomimo deszczu i dużych oczekiwań z mojej strony a także ciążącego mitu najpiękniejszego miasta na świecie, całkowicie mnie oczarował. Z powodu braku czasu postanowiłam skoncentrować sie na Rive Droite (czyli Prawym Brzegu Sekwany), mniej turystycznej częsci Paryża (w przeciwieństwie do Rive Gauche z Wieża Eiffla, Katedrą Notre Dame i Polami Elizejskimi).

Pierwszy przystanek: zbożowe naleśniki i domowe Tiramisu w małej knajpce przy Rue de Rivoli, mmm...

Place des Vosges

St. Paul: dzielnica Żydowska Paryża- niebieska piekarnia

i koszerna pizza

Centre Pompidou

Widok na Rive Gauche w oddali- wieża Eiffla

Dzielnica Montmartre, między budykami bazylika Sacre Coeur

Plac Pigalle

Kasztany na placu Pigalle ;)

Paryskie zagłębie miłości rozciągające sie od Placu Pigalle do Moulin Rouge

Codziennośc(i)

2008-03-02T13:11:00.013+01:00

"Codziennośc(i)" to nazwa wystawy fotografii Guillauma ktora rozpoczęła się wczoraj i bedzie trwac przez cały marzec. Wystawa jest zbiorem zdjec z Iranu, Azerbejdżanu i Bliskiego Wschodu a tematem sa zwykli ludzie spotkani w czasie podróży i ich życie codzienne. Tak wygląda ulotka informująca o wystawie (były też plakaty i informacja w prasie):

Wczoraj odbył sie wernisaż i, wbrew naszym pesymistycznym wizjom, przyszlo bardzo duzo ludzi ktorych nie znamy i oto część z nich:

Nie obyło się jednak bez najbliższych znajomych królika, i oto oni:

A jak już sie obejrzało i sprawiło (bądź nie) fotografowi kilka komplementów, można było sobie nalać kiru, przegryźć marchewke i zanurzyć sie w konwersacji lub zadumie.

A na koniec eksperyment, wideo z wernisażu na ktorym widac sale, zdjecia, fotografa i zadumanych na zewnątrz w bardzo zlej jakości.

Pique-nique

2008-02-09T20:20:00.000+01:00

W Montpellier nie ma pracy, pieniędzy ani możliwości rozwoju ale jest za to plaża, morze, piasek, słońce i niebieskie niebo...

Tłusty Czwartek u Szponnów

2008-02-01T13:37:00.000+01:00

Tłusty Czwartek we Francji jest Tłustym Wtorkiem bo obchodzony jest dzień przed Środą Popielcową czyli ostatnim dniem karnawału (i, nota bene, wydaje się to bardziej oczywiste niż świętowanie czegoś tłustego w czwartek kiedy to rozpoczyna sie Wielki Post). Tak czy inaczej, przeciętny Francuz, jak i przeciętny Polak, wie że w ten dzień je się naleśniki z Nutellą/pączki z marmoladą.
My postanowiliśmy zhybrydować swięto i zjeść naleśniki z Nutella w czwartek. Oraz, aby hybrydyzacji stało się zadość, popijając na przemian Bretoński cidre czyli jabłkowe piwo i Gorzką Żołądkową, oraz na koniec oglądając fantastyczny czeski film

(wiosna)

2008-01-27T15:21:00.000+01:00

Jeszcze nie mozna powiedziec tego na głos (mamy w koncu koniec stycznia) ale na południu Francji pojawiły się już pierwsze objawy.

1. klują się kwiatki nad Lezem (Montpellierowską Wartą)

2. ludzie wracają na tarasy

3. grajkowie wracają na ulice

4. pojawiają się spontaniczne manifestacje/strajki

5. oraz inne..

czas skupienia

2008-01-06T12:45:00.000+01:00

W czasach gdy 'czas to pieniądz' a szybka informacja to wladza, dla wielu z nas wizyta w toalecie to czas refleksji i zadumy nad zyciem. Zapewne ta mysl zainspirowala dzialaczy spolecznych do stworzenia papieru toaletowego z nadrukiem Karty Praw Czlowieka. Kto wie, byc moze pomysl ten przyszedl wlasnie w czasie toaletowego skupienia? Artykul 11, widoczny na zdjeciu, informuje o prawach do sprawiedliwego procesu. Ironia tej szlachetenej idei zawiera sie w docelowej i podstawowej funkcji papieru toaletowego oraz w pytaniu: Czy ci sami pomyslodawcy przewidzieli ze bedziemy sie pozniej tymi Prawami Czlowieka podcierac?

Dzień Świętego Mikołaja

2007-12-06T18:22:00.000+01:00

Na Świętego Mikołaja zafundowałyśmy sobie z Ola wyciczke do H&M-u, naszego ulubionego sklepu (choć ja osobiście zaczynam mieć duże wątpliwości czy to nadaj mój 'ulubiony'). A że w Montpellier nadal nie ma H&M-u, pojechałyśmy do centrum handlowego w Nimes, stopem.

praca

2007-12-05T18:00:00.000+01:00

Moja ulubiona jak dotąd praca czyli Salle Castets, biblioteka departamentu angielskiego na uniwersytecie. Czasem wypożycza sie książki, czasem je sie układa ma swoje miejsce na półkach ale głównie pije się herbate i rozmawia ze znajomymi...

Z szefową:

KubaJana

2007-11-28T12:12:00.000+01:00

Fantastyczne zdjecia Kuby Wuja Jana! Zapraszam TUTAJ.

hu hu ha

2007-11-18T13:38:00.000+01:00

Jest zimno. Nie tak zimno jak mozna wnioskowac z tego zdjecia, to jest tylko konsekwencja mojej genetycznie i dramatycznie niskiej tolerancji na chlód.

strajk studentow: kto, co, jak i dlaczego

2007-11-14T14:07:00.000+01:00

W poniedzialek, na zebraniu studentow (zwanym w skrocie 'AG' od Assemble Generale), zdecydowano o tygodniowej barykadzie uniwersytetu w zwiazku z reforma uniwersytetow przeglosowana przez francuski parlament Sierpniu 2007.

Francuski parlament ma w zwyczaju ustanawiac prawa dotyczace szkol wyzszych wlasnie w czasie wakacji kiedy to studentom nie chce sie strajkowac i odpoczywaja na plazy. Niestety, kiedy przychodzi jesien i studentom zaczynaja spadac liscie na glowy, kiedy po dwoch miesiacach intensywnych zajec rozpoczyna sie czas marazmu i przejsciowych depresji i uczniowie szkol wyzszych wpadaja w lekki letarg... wtedy, dyskretnie i niepostrzezenie, pojawia sie przy ich boku zly duszek Francuskiej Parti Komunistycznej (PCF) lub, gorzej, Francuskiej Ligi Rewolucyjnej (LFR), przypominajac jakie to zle reformy wprowadzil parlament w czasie gdy student lezal na plazy.

Gdy na kampusie pojawiaja sie pierwsze plotki o nadchodzacym strajku, zjezdzaja sie z wielu stron bezdomni, komunisci, anarchisci oraz czlonkowie zwiazkow zawodowych zeby, w razie czego, przekonac niezbyt pewnych siebie studentow do rozpoczecia strajku. Ten wlasnie tlum, podajacy sie za grupe 'reprezentujaca' studentow przeglosowal na poniedzialkowym AG ze:

1. glosowanie nad decyzja o zabarykadowaniu uniwersytetu odbedzie sie nie za pomoca anonimowego oddawania glosu na kawalku papieru (tzw. bulletin secret) ale liczac podniesione do gory rece (w praktyce oznacza to: kto mocniej krzyczy ten wygrywa)

2. jako ze grupa za zabarykadowaniem uniwerystetu krzyczala glosniej, ustanowiono strajk generalny i wyproszono wszystkich studentow i profesorow (ktorzy w tym czasie w zdecydowanej wiekszosci byli na zajeciach) z sal, na tydzien.

Prezydent Sarkozy mowi studentom dzien dobry:

Glowne wejscie na kampus:

Barykady budynkow i komunistyczne tagi:

Mimo wszystko, trzeba przyznac, ze powod dla ktorego studenci strajkuja w tym roku jest juz bardziej problematyczny. Chodzi o prywatyzacje uniwerysytetow i, tym samym, wprowadzenie czesnego na wzor uniwersytetow w Wielkiej Brytanii (ok 4000 euro za rok). Motywowane jest to wyjatkowo duza liczba corocznych niepowodzen studentow (niezdawania egzaminow, nieprzechodzenia z roku na rok, licznego powtarzania roku i rezygnacji); wysokie czesne gwarantowaloby przecietnemu studentowi sukces i, w konsekwencji, miejsce pracy.

Byc moze sprawiedliwsza metoda selekcji kandydatow na sukces byloby, po prostu, wprowadzenie egzaminow wstepnych... (?)

czas pomyka

2007-11-09T00:47:00.000+01:00

święto zmarłych bezzniczowe

2007-11-01T16:55:00.000+01:00

na cmentarzu św. Łazarza w Montpellier

dzien potwora

2007-10-31T14:27:00.000+01:00

W tym roku po raz pierwszy bedziemy potworzyc z okazji Haloween. Oto wstepna przymiarka:

(zeby prawie jak prawdziwe!)

matrioszka wydmuszka

2007-10-13T11:45:00.000+02:00

Miedzynarodowe targi kultury Rosyjskiej okazały się być wielką ściemą lub wielka matrioszka pusta w srodku. Ogromne pawilony Targow wypelnione były glownie meblami i francuskimi dziadkami testujacymi najnowsze modele masujacych foteli. ‘Sala rosyjska’ po brzegi zapelniona była krasnym kiczem. Ale były tez zdjecia dawnej (?) rosji i darmowe lodowisko!

Darmowy okazal się tez wstep dla obcokrajowcow (uklasowanych w tabelce razem z bezrobotnymi i niepelnosprawnymi…), a w Sali Wloskiej moglismy uzbierac sobie kolacje na degustacjach salami, gnocci, serow, lodow i ciasteczek amaretto na deser przykropionych plastikowym kubeczkiem taniego muscata z Sali Regionu gdzie akurat odbywal się wernisaz.

Piatka

2007-10-13T11:43:00.000+02:00

z pracy magisterskiej

czyli chwalebny tytul magistra, ktory, w obecnej sytuacji, a takze w kazdej innej, nie daje mi absolutnie nic.

kolejny poczatek

2007-09-15T11:12:00.000+02:00

Nowe/stare mieszkanie. Tylko M ciagle nie przychodzi...

Mazury!

2007-09-01T11:39:00.000+02:00

Rodzinny spływ kajakowy. Trasa: Sorkwity-Ukta.

Odcinek Spychowo-Zgon i słoneczna pogoda. Dzień wcześniej płynęłam w kostiumie kąpielowym, dzień później, w kurtce wiatro-ochronnej. Wyjazd rozpoczął się pełnym słoncem a zakończył ulewą (zdążyliśmy:).

Naturalne atrakcje: czaple, łabędzie i przelotne sztormy

Wieś Zgon:

Nasze zakwaterowanie w Zgonie:

Dopływamy do wsi Krutyń:

Poranna kawa w Spychowie i czekanie na spóźnialskich:

Ostatni dzień, Ukta i piłkarzyki w deszczu:

Oprócz tego były: placki ziemniaczane, kurwy latające w powietrzu na trudniejszych etapach szlaku, mój pamiętny grzyb (czyli wywrotka do wody przy pomoście w Spychowie), litry gorącej herbaty i zime koncówki (ja), litry piwa i chipsy (Matylda), sadystyczne ogrywanie sie w Makao, obolałe mięśnie ramion i karku i dużo śmiechu. Polecam!

warszawa love story

2007-08-20T13:03:00.000+02:00

Czy jest coś bardziej brzydko-fascynujacego aż 'pękają oczy'? Dworzec Centralny- miejsce kultowe:

Recital Chopinowski w Łazienkach Królewskich: róże, Scherzo cis-moll, szum wiatru i chmury

'Starówka' wieczorem: świetlista energia

tarte tatin

2007-08-18T17:09:00.000+02:00

powstawanie i krótkie życie jabłkowej tarty:

obieranie

układanie

ugniatanie
wyczekiwanie
odwracanie
noża zatapianie
rozkosz

(merci G)

botwinka i biały miś

2007-08-18T09:36:00.000+02:00

czyli Luksusy w Częstochowie i wielki powrót z podróży

MILLE VIAE DUCUNT HOMINEM PER SAECULA...

2007-08-14T19:32:00.000+02:00

Ogromna Pielgrzymka Warszawska wkorczyła masą cepłych, spoconych i spiewających 'Jezus' ludzi do Czestochowy. Jasna Góra od kilku dni w cudowny sposób pochlania nieskonczone rzesze wiernych. Oni idą i docieraja stadami a potem giną dzieś w parku wokół klasztoru i znikaja gdzieś gdzie... diabeł mówi im dobranoc?

Hieraklitowy przekrój pokoleniowy

2007-08-12T10:17:00.001+02:00

Z wizytą w Kamyku, koło Czestochowy

1. Trzy siostry, lat 6, 3, 4

2. Mater Dolorosa, lat ok. 20

3. Dwóch zmarłych tragicznie braci, lat 21, 22

4. Ciocia i wujek, lat 86

A teraz, dla zadumy, Hieraklit, Fragment 26.

The dead neither see nor hear: they are closed. No light shines in them. And yet, even they participate in cosmos. The extinguished ones also being in the continuum of lighting and extinguishing that is the common cosmos. The dead touch upon the living sleeping, who in turn touch upon the living waking.

letnia noc

2007-08-05T21:01:00.000+02:00

lekkość bytu odnaleziona na chwile

Wrocław Rynek

2007-08-05T20:29:00.000+02:00

bardzo cool

2007-08-01T22:49:00.000+02:00

dzisiejszy wielki koncert w Częstochowie i jeden ze szcześliwych uczestników

Częstochowa

2007-07-27T14:49:00.000+02:00

biegnie dziewczynka a za nią Święte mury

Jesus dyskutuje z apostołami

grajek gra na gitarze i śpiewa Aniele Boży Stróżu Mój w wersji Blues

a pielgrzym emeryt robi zdjęcie metalowemu krzyżowi pomalowanemu zieloną farbą

yeah!

notka tymczasowa

2007-07-27T14:25:00.000+02:00

o zabarwieniu

a. tragicznym: czyli o tym jak łatwo jest amputowac cos krajobrazowi a jak trudno pamięci

b. łamigłówkowym: czyli znajdź brakujący szczegół

komiks: cisza przed burzą

2007-07-21T14:26:00.000+02:00

seminaria w Montpellier

2007-07-14T11:30:00.001+02:00

Trwały dwa tygodnie, bardzo intensywne, z regularnymi dawkami kofeiny co kilka godzin. Ale udało sie. Na zdjeciu z koleżankami i nielubianym kolegą mądralą (pewnie dlatego tak z boku stoi)

Place de Canourges

2007-07-11T13:37:00.000+02:00

Prawdopodobnie ulubiony placyk w Montpellier, wielopoziomowy i bardzo zrelaksowany: leniwie pachną róże, w kafejce braci blizniaków kawa jest bardzo droga a wnętrze minimalistyczno-snobistycznie, widok na katedre św. Piotra, kiedyś mieszkałam w kamienicy zaraz obok.

Festiwal Fanfar w Montpellier

2007-07-01T13:28:00.001+02:00

Co roku pod koniec czerwca, w tym roku juz po raz dwunasty, znakomicie oddaje charakter miasta. Bo tutaj zawsze jest festiwal i nic nie dzieje sie na prawde.

Montpellier nocą

2007-07-01T13:13:00.000+02:00

czyli czas duchow czasowych i zjaw wpomnieniowych, zza drzew i zza rogów wyziewaja, pija kawe w niegdy ulubionych kafejkach i sa o krok przed nami wszędzie gdzie idziemy i potem złośliwie sie czaja

Z pozdrowieniami dla Mistrza

międzyczasie

2007-07-01T13:09:00.000+02:00

czas utracony...

2007-06-18T16:15:00.000+02:00

...na przystanku

Warszawy Trzy

2007-06-18T15:17:00.000+02:00

Warszawa z sentymentem:

Nowa Warszawa: Złote Tarasy

Warszawa Najpiękniejsza: chlodnik w Lokalnej z Piękną Nieznajomą

uniwersytet

2007-06-12T09:52:00.000+02:00

Dzisiaj był egzamin. Chcialam zrobic pożegnalne zdjecie mojej pierwszej klasy ale wszyscy rozpiechrzli sie zaraz po egzaminie. Przylapalam tylko tych troje.Od lewej: Gokhan, Murat i Mesut.

I gmach Azerbejdzańskiego Uniwersytetu Językowego. W tym budynku pracowałam i użerałam sie z administracja.

A teraz to juz koniec. Ciut żalka :-)

Góry Tałyskie

2007-06-10T18:35:00.000+02:00

Ostatni weekend w Azerbejdżanie spędziliśmy szwędajac sie po Górach Tałyskich na południu kraju. Było soczyście zielono i niewiarygodnie: kwiatki, pobielane domki, strumyczki, potwory w trawie i nieskonczenie święty spokój.

A na koniec wpadlismy na Marka Elliotta, autora najlepszego istniejącego przewodnika po Azerbejdżanie, w trakcie 'sprawdzania czy wszystko jest na swoim miejscu' czyli przygotowywania kolejnej edycji swojej książki. Zaprosiliśmy go na herbate (tu plotka: Mark Elliott jest chudy i szcześliwy, ma bardzo brytyjski akcent i nie mówi po azerbejdżańsku).